Jak Kraje Po II Wojnie Światowej Podzieliły Się w Kwestii Płatnych Urlopów (I Jak Japonia Nazwała Śmierć z Przepracowania)

W 1978 roku japoński lekarz stanął przy podium w Tokio i opisał coś, co nie powinno istnieć w rozwiniętym kraju z przepisami chroniącymi pracowników. Przedstawił 17 mężczyzn w wieku 30 i 40 lat, wszyscy pracujący od 60 do 70 godzin tygodniowo, umierających bez ostrzeżenia na udary i zawały serca. Dr Tetsunojo Uehata nadał temu syndromowi nazwę: karoshi, czyli śmierć z przepracowania.

To jest Odcinek 7 Historii PTO. Po tym, jak II wojna światowa zakłóciła politykę płatnych urlopów, którą kraje budowały w latach 30., narody obrały zupełnie różne drogi w kwestii odpoczynku pracowników. Do 1990 roku podział był kompletny. Każdy kraj OECD miał obowiązkowy płatny urlop z wyjątkiem jednego.

Obejrzyj pełne wideo poniżej:

Europa Zachodnia Uczyniła Płatny Urlop Częścią Politycznego Kompromisu

W latach po 1945 roku większość Europy Zachodniej zreorganizowała się wokół tego, co można by nazwać kompromisem. Związki zawodowe zaakceptowały własność prywatną i demokrację parlamentarną. Przedsiębiorstwa zaakceptowały wyższe regulacje i opodatkowanie. Jedną z najbardziej widocznych części tego układu był płatny urlop wypoczynkowy.

Francja wyszła z wojny z dwoma tygodniami płatnego urlopu dzięki polityce Frontu Ludowego z 1936 roku. Kraj stopniowo rozszerzał ten wymiar przez kolejne dziesięciolecia, finalizując na pięciu tygodniach płatnego urlopu plus 11 dniach ustawowo wolnych w 1982 roku. To nadal obowiązujący standard.

Szwecja miała podobną ścieżkę. Uchwaliła swoją pierwszą płatną ustawę pracowniczą w 1938 roku z dwoma tygodniami urlopu, ostatecznie dochodząc do pięciu tygodni w 1978 roku. Szwecja stała się również pierwszym krajem, który wprowadził płatny urlop rodzicielski w 1974 roku.

Zachodnie Niemcy odbudowały się w ramach Planu Marshalla i do 1970 roku niemiecki pracownik miał od czterech do sześciu tygodni płatnego urlopu. Do 1970 roku większość Europy uzgodniła, jak powinien wyglądać płatny urlop.

Japonia Miała Przepisy, Ale Nie Kulturę

Po drugiej stronie świata, w Japonii, sprawy wyglądały podobnie na papierze, ale w praktyce przebiegały zupełnie inaczej.

Japonia wyszła z II wojny światowej z zrujnowanymi miastami i zniszczonym przemysłem. Gospodarka była okupowana przez Amerykanów i w 1947 roku, pod zwierzchnictwem generała MacArthura, Japonia uchwaliła Ustawę o Standardach Pracy. Gwarantowała ona 8-godzinny dzień pracy, 40-godzinny tydzień pracy oraz płatny urlop zaczynający się od 10 dni, który rósł wraz ze stażem pracy.

Jednak japońska kultura miała inne wyobrażenia o tym, jak powinna funkcjonować praca.

Między 1945 a 1990 rokiem Japonia urosła z pokonanego, zablokowanego, borykającego się z brakiem żywności kraju do drugiej najpotężniejszej gospodarki na świecie. Paliwem była praca. Japońscy pracownicy rutynowo pracowali od 60 do 90 godzin tygodniowo, mimo że obowiązywała Ustawa o Standardach Pracy.

Dożywotnie Zatrudnienie Sprawiło, że Wzięcie Urlopu Było Ryzykiem dla Kariery

Ważną koncepcją w japońskiej kulturze pracy jest shushin koyo, co tłumaczy się jako dożywotnie zatrudnienie. Dołączałeś do firmy

zaraz po szkole i zostawałeś do emerytury. Pracownicy utożsamiali się z firmą. Kiedy twój zespół pracował, ty pracowałeś. Jeśli twój zespół nie przestawał pracować, ty też nie przestawałeś.

Wzięcie urlopu w tej kulturze oznaczało, że jesteś mniej zaangażowanym członkiem zespołu. W wielu przypadkach poważnie wpływało to na kariery. To nie są tylko anegdoty. Potwierdzają to statystyki dotyczące pracy.

W latach 70. i 80. japońscy pracownicy wykorzystywali od 40 do 60% przysługującego im płatnego urlopu. Te dni urlopowe nie przechodziły na kolejny rok, więc w zasadzie tracili czas wolny, którego nigdy nie mogli wykorzystać.

(Jeśli jest to problem dla twojej kultury pracy, Vacation Tracker wie, ile dni ci przysługuje, sugeruje czas na ich wykorzystanie i, miejmy nadzieję, daje ci możliwość odpoczynku wtedy, gdy go potrzebujesz. Dzięki temu możesz lepiej funkcjonować, gdy pracujesz.)

Zgony z Powodu Karoshi Były Śledzone przez Rząd

Artykuł dr. Uehaty z 1978 roku z tymi 17 przypadkami był skrajnym przykładem tego wzorca. Pierwszy przypadek karoshi został faktycznie udokumentowany w 1969 roku, gdy 29-letni pracownik zmarł na udar w dziale wysyłki największej japońskiej gazety.

Zjawisko to stale rosło do tego stopnia, że w latach 80. i 90. rząd oficjalnie śledził zgony z powodu karoshi. W latach 90. ministerstwo pracy certyfikowało około 150 zgonów rocznie, przy czym niektóre grupy rzecznicze twierdziły, że liczba ta była w rzeczywistości wyższa.

Wreszcie w 2018 roku (całkiem niedawno) Japonia uchwaliła Ustawę o Reformie Stylu Pracy, która ograniczyła nadgodziny do 100 godzin tygodniowo. Tak więc, mimo że przepisy urlopowe były rozsądne, kultura miała duży wpływ na to, jak były one faktycznie stosowane.

Sowieckie Urlopy Załamały Się, Gdy Upadł ZSRR

Po drugiej stronie Żelaznej Kurtyny w Związku Radzieckim zbudowano politykę płatnych urlopów na fundamencie z 1922 roku. Do lat 60. Sowieci mieli prawo do 15 dni płatnego urlopu, a pracownicy z dłuższym stażem otrzymywali więcej czasu.

Wyjątkową cechą nie było to, że istniała, ale sposób jej realizacji. Była nadzorowana politycznie, co oznaczało, że była świadczeniem państwowym. Miliony sowieckich pracowników otrzymywały dofinansowane wakacje w miejscach takich jak Morze Bałtyckie i Morze Czarne.

Ale kiedy Związek Radziecki upadł w 1991 roku, ta polityka również upadła. Całe pokolenie rosyjskich pracowników skończyło z gorszymi urlopami niż poprzednie pokolenia.

Kraje Rozwijające Się Miały Przepisy Tylko dla Pracowników Formalnych

W pozostałej części świata przez cały XX wiek dokonywano postępów. Konstytucja Meksyku z 1917 roku przyznała płatny urlop. Brazylia zagwarantowała 30 dni płatnego urlopu w 1943 roku. W nowo niepodległych krajach, takich jak Indie, Egipt i Kenia, kodeksy pracy rutynowo przyznawały od 21 do 30 dni płatnego urlopu.

Ale właśnie na tym polegał haczyk. Dotyczyło to wyłącznie pracowników sektora formalnego, który stanowił mniejszość w tych rozwijających się krajach. Pracownicy nieformalni, pracownicy domowi lub osoby pracujące w rolnictwie nie otrzymywali tego rodzaju urlopu.

Amerykańscy Pracownicy Musieli Walczyć o Urlop Przez Związki Zawodowe

Amerykańska powojenna droga nie pasowała do europejskiego modelu pięciu tygodni. Zamiast tego sektor prywatny musiał negocjować płatny urlop.

Od lat 40. do 70. amerykańskie związki zawodowe w przemyśle stopniowo zdobywały coraz więcej czasu wolnego. Pracownicy niezrzeszeni w związkach otrzymywali tyle, ile dał im pracodawca, co często oznaczało nic. Przynależność do związku zawodowego była najlepszą dostępną opcją dla każdego pracującego w Stanach Zjednoczonych.

Ale z czasem to powoli zanikało, ostatecznie załamując się w latach 80.

Reagan Zwolnił Strajkujących Kontrolerów Ruchu Lotniczego i Związki Zawodowe Upadły

W sierpniu 1981 roku tysiące federalnych kontrolerów ruchu lotniczego wyszło na strajk, domagając się wyższych płac i krótszych godzin pracy. Zamiast negocjować, prezydent Ronald Reagan zwolnił ich wszystkich dwa dni później.

Był to bezpośredni sygnał dla amerykańskiego środowiska biznesowego. W ciągu lat 80. eskalowało rozbijanie związków zawodowych. Firmy przez dziesięciolecia negocjowały ze związkami, ale do 1990 roku członkostwo w związkach spadło z 35% do 12%. Dziś wynosi 6%.

Wraz ze spadkiem zasięgu związków zawodowych, spadł też płatny urlop. Niezrzeszeni w związkach amerykańscy pracownicy do 1990 roku mieli średnio około 10 dni płatnego urlopu rocznie. To było mniej niż ustawowe minimum w każdym innym pojedynczym rozwiniętym kraju.

Przepracowany Amerykanin Udokumentował Podział USA-Europa

Przepracowany Amerykanin to książka opublikowana przez ekonomistkę Juliet Schor. Teza była taka, że przez ostatnie kilka dziesięcioleci czas wolny Amerykanów malał, podczas gdy czas wolny Europejczyków gwałtownie rósł. Ta rozbieżność stała się definiującym wzorcem dla rynku pracy w XX wieku.

Tak więc ten artykuł z 1978 roku o zgonach z powodu karoshi mógł mówić o przypadkach skrajnych, ale mogło to być bardziej powszechne, niż sądziliśmy. Do 1990 roku każdy kraj OECD miał płatny urlop z wyjątkiem jednego.

Ale wciąż było jeszcze wiele polityki do omówienia, aby dotrzeć do czasów współczesnych. Jeśli twój zespół nadal śledzi PTO za pomocą arkuszy kalkulacyjnych, wypróbuj Vacation Tracker za darmo. Subskrybuj, aby śledzić pełną serię i obejrzeć następny odcinek o nowoczesnym zarządzaniu urlopami.

Nicholas Lydon

Nick jest Content Marketing Managerem w Vacation Tracker, gdzie zamienia zarządzanie nieobecnościami, kadrowe bóle głowy i czasem wyjątkowo szczegółowe pytania o urlopy w treści, które da się po prostu obejrzeć. Większość czasu poświęca na tworzenie filmów, artykułów, kampanii i kreatywnych eksperymentów, które sprawiają, że HR staje się trochę mniej nudny.