Ostatnia aktualizacja:
Święto ustawowe (statutory holiday) – w skrócie „stat holiday” lub po prostu „stat” – to święto publiczne, z którym prawo pracy wiąże konkretne uprawnienie. Termin jest kanadyjski, a właśnie to uprawnienie go wyróżnia.
Ma to większe znaczenie, niż się wydaje, bo odpowiednie dni w USA i Wielkiej Brytanii nie dają niczego takiego.
Zobacz także Dni wolne w święta państwowe
To uprawnienie, a nie data
Amerykańskie święto federalne czy brytyjski bank holiday wyznacza dzień. Banki i urzędy są zamknięte; prywatni pracodawcy robią, co chcą, a to, czy pracownicy dostaną wolne, czy będzie ono płatne i czy dostaną cokolwiek za pracę w tym dniu, wynika z umowy.
Święto ustawowe tworzy trzy odrębne obowiązki:
- dzień wolny w święto
- wynagrodzenie za święto za ten dzień, obliczane według określonego wzoru
- dodatek za pracę lub dzień zastępczy, jeśli pracownik w tym dniu pracuje
Pracodawca nie może spełnić pierwszego obowiązku i zignorować pozostałych, a najwięcej błędów zdarza się przy drugim.
Kanada
Pracodawcy podlegający regulacjom federalnym – banki, linie lotnicze, telekomunikacja, transport międzyprowincjonalny – stosują Canada Labour Code, który ustanawia 10 świąt ogólnych. Każdy, kto musi pracować w takim dniu, musi otrzymać co najmniej 1,5-krotność zwykłej stawki plus wynagrodzenie za święto. Menedżerowie i specjaliści otrzymują zamiast tego zwykłą stawkę i zastępczy płatny dzień wolny.
Ontario ma 9 świąt publicznych na mocy Employment Standards Act, z dodatkiem w wysokości 1,5-krotności stawki za godziny przepracowane w takim dniu. Dzień zastępczy trzeba wyznaczyć w ciągu trzech miesięcy – dwunastu, jeśli pracownik zgodzi się na to na piśmie – a pisemne powiadomienie musi go wskazywać przed świętem.
Quebec ma 8 świąt, w tym Święto Narodowe 24 czerwca, które obejmuje niemal każdego tamtejszego pracownika. Jedna osobliwość: wiosenne święto to Wielki Piątek lub Poniedziałek Wielkanocny, według wyboru pracodawcy – nie oba.
Pozostałe prowincje i terytoria mają od około sześciu do trzynastu świąt, każda z własną listą, a kilka ma święta, których nie obchodzi nikt inny – Islander Day, Louis Riel Day, Nunavut Day. Ogólnokrajowy pracodawca prowadzi kilkanaście kalendarzy świąt, a nie jeden.
Jak naprawdę oblicza się wynagrodzenie za święto
Na tym pracodawcy najczęściej się potykają.
Wynagrodzenie za święto to zasadniczo nie „zwykła dniówka”. Na poziomie federalnym, w Ontario i w Quebecu to jedna dwudziesta wynagrodzenia zarobionego w ciągu czterech tygodni poprzedzających tydzień, w którym przypada święto – wzór, a nie zmiana.
Uzasadnienie jest rozsądne: cztery tygodnie to dwadzieścia dni roboczych, więc jedna dwudziesta to przeciętny dzień. U pracownika na stałym pełnym etacie wychodzi to blisko dniówki. U pracowników w niepełnym wymiarze, ze zmiennymi godzinami lub sezonowych jest automatycznie proporcjonalne – i o to chodzi. Jeśli zapłacisz wszystkim „dniówkę”, jednym przepłacisz, a innym zapłacisz za mało – a niedopłaty kończą się skargami.
Składniki są różne: Ontario wlicza zwykłe wynagrodzenie plus vacation pay należne w tych czterech tygodniach, Quebec uwzględnia napiwki, ale wyłącza nadgodziny.
Do tego dochodzi warunek uprawnienia, najbardziej sporny element. Zasada „last and first rule” w Ontario stanowi, że pracownik traci wynagrodzenie za święto publiczne, jeśli bez uzasadnionej przyczyny nie stawi się w pracy w ostatnim regularnie zaplanowanym dniu przed świętem lub w pierwszym dniu po nim – przy czym nie muszą to być dni bezpośrednio przed i po. Quebec stosuje podobny test.
Pracownicy zakładają, że wynagrodzenie należy się automatycznie. Zasadniczo tak – ale nie wtedy, gdy nie przyjdą do pracy przed świętem lub po nim.
Poza Kanadą
W USA ten termin w zasadzie nie funkcjonuje: święta federalne wiążą pracowników federalnych, a prywatni pracodawcy nie mają żadnych obowiązków. W Wielkiej Brytanii i Irlandii odpowiednie dni to bank holidays lub święta publiczne – Irlandia wiąże z nimi uprawnienie, Wielka Brytania nie, a tam można je wliczyć w ustawowe 5,6 tygodnia urlopu rocznego.
Zobacz także Bank holiday